 |
| Foto La Voz de Galicia |
Que gran diferenza entre esta oferta de traballo e aquela outra que fixeran na nosa comunidade tan secreta fora que, sendo o secretario fun o último en ser informado.
E cando lles amosei as miñas reticencias polas formas e a xente contratada aínda tiveron máis que dicirme... Que se non atoparan outros que quixeran ese traballo... Sen publicidade e da forma que contrataran a eses non me estraña porque hasta esa todas ofertas de traballo na comunidade eran aprobadas previamente nunha asemblea xeral convocada ao efecto e con tódolos dereitos, tanto era que nelas incluso se aprobaban os xornais. Nesa ocasión nin foron aprobados pola xunta reitora nin tan sequera polos catro directivos que eramos, xa que non quixen participar nesa farsa, non reclamando incluso a leña que cortaron e á que como calquera comuneiro ou reitor tiña dereito.
E cando lles amosei as miñas reticencias polas formas e a xente contratada aínda tiveron máis que dicirme... Que se non atoparan outros que quixeran ese traballo... Sen publicidade e da forma que contrataran a eses non me estraña porque hasta esa todas ofertas de traballo na comunidade eran aprobadas previamente nunha asemblea xeral convocada ao efecto e con tódolos dereitos, tanto era que nelas incluso se aprobaban os xornais. Nesa ocasión nin foron aprobados pola xunta reitora nin tan sequera polos catro directivos que eramos, xa que non quixen participar nesa farsa, non reclamando incluso a leña que cortaron e á que como calquera comuneiro ou reitor tiña dereito.
La Voz de Galicia: Os comuneiros ofertan un emprego máis ante a alta demanda veciñal
A resposta veciñal á oferta de traballo da comunidade de montes de Fragas, en Campo Lameiro, provocou que a directiva optase por incrementar de cinco a seis as prazas que se ofertaban a desempregados. Enrique Prieto, presidente do colectivo, deixou claro que se escolleu aos mellores. Ademais, non nos atreviamos a deixar a ningún do seis fóra da lista».
Estes disporán dun contrato de dous meses, prorrogables por outros dous, que arrincará o próximo 3 de febreiro. Aínda por riba, e á vista do éxito desta iniciativa, a intención da comunidade é repetir a experiencia no verán. Deste xeito, se a Xunta volve subvencionar os labores de limpeza do monte, estas realizaranse por unha empresa, pero «contando coa xente da parroquia».
O certo é que a convocatoria desbordou todas as previsións, tal e como confesou o propio responsable de realizar a selección, Amancio Serrapio Suárez. Non é de estrañar que, moito antes de que comezasen as entrevistas, decenas de persoas apiñásense nas inmediacións da Casa dá Escola.
Neste sentido, Enrique Prieto resaltou que a idea traspasou as fronteiras do municipio de Campo Lameiro, o que derivou en que se presentarán aspirantes doutros municipios, como Moraña. Ao final, máis dunha vintena de persoas aspiraron a ocupar unha do seis prazas dispoñibles por un período de tempo que todos coincidiron en definir como un respiro á mala situación que atravesan.
Xunto con ter o domicilio na parroquia, os outros dous criterios máis valorados foron a formación e a experiencia. E á vista das persoas que alí se congregaron, isto último non é algo do que estivesen faltos. Resumiuno Eloy Gil: «Vivo na aldea e na aldea cortar coa rozadora, andar coa motoserra e recoller maleza é ou habitual, faise a miúdo e máis estando non paro».
Hai un ano, foise ao paro sen prestación algunha. «Non tiven. Foi un contrato de aprendizaxe e non tiven dereito a nada». Como el, tres palabras repetían uns e outros cando abordaban a duración dos contratos: «Algo é algo».
Entre as poucas mulleres que acudiron á convocatoria atopábase Isabel García, desempregada desde setembro pasado. Non só cualificou de moi positiva esta iniciativa, senón que defendeu que «deberían tomar exemplo ou resto de comunidades». O obxectivo sería o de fomentar o emprego entre os seus veciños en lugar de contratar a empresas de fóra para realizar a limpeza dos montes.
Outra veciña, Teresa Corbacho, viúva e nai de cinco fillos, dos que só un traballa e en Canarias, insistiu en dúrao que é a situación que atravesan. «Cando antes se traballaba todo ou ano, agora só son dous meses... E iso, se se traballa».
Con experiencia desde hai décadas en limpeza de montes, tivo ocasión de traballar algo «en incendios este verán».
«Tocaríame a lotaría», apuntou José Ricoy, quen como Teresa non dispón de prestación algunha e leva varios meses nas listas do paro. Case dous anos nesta situación leva o seu veciño Jaime Ruibal cuxa muller tamén está desempregada aínda que non optou a unha do seis prazas: «Alguén tense que quedar na casa».
